Strona główna Strona główna   Intencje modlitwy Intencje modlitwy   Kontakt Kontakt  

ŻYCIE ŚW. PAWŁA APOSTOŁA

Św.Paweł

Paweł z Tarsu - Urodził się w Tarsie, w żydowskiej rodzinie (ok. 8 r.). Nosił imię Szaweł. Był bardzo gorliwym faryzeuszem przeciwnikiem chrześcijan. Przekonany, że broni wiary i jedynego Boga, udał się do Damaszku, aby tam ścigać wiernych Chrystusowi. U bram miasta sam Jezus powalił go na ziemię oślepiającym blaskiem. Szaweł zrozumiał swój błąd. Wkrótce stał się apostołem i wybitnym teologiem. Z żarliwością głosił, że Jezus jest Bogiem. Przemierzał setki kilometrów, zakładał wspólnoty chrześcijan. Prześladowany, ale pewny, że nie marnował życia, zginął w Rzymie za wiarę (ok. 67r.). Gdyby św. Paweł żył, płonąłby tym podwójnym płomieniem, owym ogniem, gorliwością dla Boga i Jego Chrystusa oraz dla ludzi wszystkich krajów. Aby go słyszano, wszedłby na najwyższe katedry i przekazywałby swoje słowo za pomocą aktualnie dostępnych środków: poprzez prasę, kino, radio, telewizję. Jego nauka nie byłaby zimna i abstrakcyjna. Kiedy on przybywał, to nie tylko by wygłosić jednorazową naukę, lecz zostawał i formował: kształtował umysły, przekonywał, nawracał, jednoczył z Chrystusem, wprowadzał w życie w pełni chrześcijańskie. Nie wyjeżdżał, dopóki nie miał wewnętrznej pewności, że [jego duchowi synowie i córki] wytrwają. Pozostawiał prezbiterów, aby kontynuowali jego dzieło; wracał potem często ze swoim słowem lub pismem; czekał na wiadomości, łączył się z nimi duchowo, modlił się za nich. Bł. Ks. Jakub Alberione *****

PIERWSZA PODRÓŻ MISYJNA ŚW. PAWŁA

Św. Paweł

Sam sw. Paweł nic nie pisze w listach o pierwszej podróży misyjnej. Dowiadujemy się o niej z Dz 13 i 14 rozdz. Na podstawie tych źródeł można odtworzyć przebieg podróży. Pierwsza podróż misyjna rozpoczyna się w 46 roku. Biorą w niej udział Barnaba i Jan Marek. Misjonarze, oczywiście wraz z Pawłem wyruszają z ANTIOCHII SYRYJSKIEJ, pokonują odcinek ok. 25 km. i docierają do portu w Seleuci. Stamtąd drogą morską płynąc przez blisko 90 km docierają na wyspę Cypr (wyspa w starożytnym języku oznacza świat pogański). W Starym Testamencie są teksty, które mówią o wyspach symbolizujących oczekiwanie na Dobrą Nowinę, są to: Iz 42, 1-41; Iz 42, 10-14; Iz 49, 1. Jak wiemy z Cypru pochodził Barnaba, to też mogło zaważyć o decyzji wyboru właśnie tej krainy jako pierwszego terenu misyjnego. Jak podają Dzieje Apostolskie, na Cyprze Apostołowie odwiedzają miasto Salaminę, gdzie rozpoczynają działalność w Synagodze. Następnie udają się do Pafos, gdzie również głoszą Ewangelię. Z Cypru Apostołowie udają się do Perge w Pamfilii. Tam też odłancza się od Pawła i Barnaby Jan Marek, który powraca do Jerozolimy. Z Perge, Misjonarze udają się do ANTIOCHII PIZYDYJSKIEJ. Droga ta miała charakter trudny, ponieważ trzeba było przebyć masyw górski niebezpieczny również z tego względu że spodziewać się można było na tym odcinku licznych rozboi. Działalność Apostołów w Antiochii rozpoczyna się od Synagogi. Wiele osób przyjmuje ich nauczanie z ogromnym entuzjazmem, ale spotykają się też z krytyką niektórych Żydów. To sprawia, że muszą opuścić Antiochię. Zanim to jednak nastąpiło Apostołowie kierowali orędzie do pogan, dawali świadectwo o Jezusie i podejmowali tematykę usprawiedliwienia z grzechów przez wiarę. Ikonium to kolejne miejsce głoszenia Ewangelii. Dzięki ich działalności wielu Żydów i pogan się nawróciło. Niestety, ci którzy nie przyjęli ich nauki podburzyli wielu, tak iż noszono się z zamiarem ukamienowania Pawła i Barnaby. Dlatego rezygnują z dalszej działalności i udają się do Listry. W I w. prawie całe to miasto było zamieszkane przez pogan. W Listrze ma miejsce cudowne uzdrowienie chromego i przemówienie Pawła wzywające wiernych do monoteizmu. To właśnie w Listrze obwołano Pawła Hermenesem, a Barnabę Zeusem. Również i tu próbowano ukamienować ich obu, z tego powodu czują się zmuszeni do ucieczki i chronią się w Derbe. Potem wracają do Antiochii przez Listrę, Ikonium itd. Tym samym nawiedzają założone już przez siebie wspólnoty.

DRUGA PODRÓŻ MISYJNA ŚW. PAWŁA

Św.Paweł

Na II wyprawę misyjną, która przypada na lata 50 - 52 św. Paweł wyrusza z Tymoteuszem, którego nazywa umiłowanym uczniem i z Sylasem. Barnaba i Jan zwany Markiem oddzielają się od Pawła i płyną na Cypr. Ten podział nastąpił z powodu Marka, Barnaba chciał go zabrać w dalszą podróż ale Paweł się nie zgodził. Dlatego ich drogi się rozeszły [Dz 15, 36-41]. Paweł ze swoimi nowymi uczniami przechodzi przez Frygię i krainę Galicji. Galicja składała się z plemion celtyckich osiedlonych w Galii, którzy w III p.n.e. dotarli do AZJII MNIEJSZEJ. Początkowo byli podporządkowani królowi Pergamonu, później uzyskali niezależność. W I w. Galacja z Pizydią częścią Frygi wchodziła w skład prowincji rzymskiej. Stąd Misjonarze udają się do Troady. Paweł ma wizję Macedończyka [Dz 16,6-10], który błaga go, aby ten przybył i im pomógł. Zaraz po tym widzeniu Apostołowie wyruszają do Macedonii. Docierają do Samotraki, później do Neapolu, stamtąd do Filippi (miasto to słynęło z kopalni złota). W mieście tym spotykaja Lidię - bojącą się Boga. Tytuł "bojący się Boga" przysługiwał osobom pochodzenia pogańskiego, którzy przyjmowali żydowski monoteizm, ale nie przestrzegali skrupulatnie prawa Mojżeszowego. Misjonarze zaproszeni przez Lidię, zamieszkują u niej przez kilka dni. W Filippi Paweł, Sylas i Tymoteusz zostają osadzeni w więzieni, z powodu uwolnienia pewnej kobiety od złego ducha. Podczas pobytu w więzieniu ma miejsce cudowne nawrócenie się strażnika, który ich pilnował. Kolejnym celem podróży jest Tesalonika. Dzieje Apostolskie mówią o trzech szabatach spędzonych w Tesalonice. Z treści pierwszego listu do Tesaloniczan dowiadujemy się jakie więzi łączyły Pawła z wiernymi tego miasta. Wg 1 Tes 2, 9 Paweł pracował tam własnymi rękoma na utrzymanie siebie. Zarzucano mu, także, że działa przeciw państwu. Po szczęśliwej ucieczce złość prześladowców zwraca się przeciw Jazonowi [Dz 17, 1-9]. Bereia, to kolejne miasto gdzie głoszona jest Dobra Nowina, ale i tu nie doznają spokoju, są prześladowani przez Żydów z Tesaloniki [Dz 17, 10-15]. Paweł zostawia Sylasa i Tymoteusza w Berei, a sam udaje się do Aten. Ateny były otwarte na prądy filozoficzne i religijne. Tam też Apostoł wygłasza swą wielka mowę na Areopagu. Część osób odrzuca jego mowę, ale są i tacy, którzy się przyłączają. Z Aten Paweł udaje się do Koryntu. W 146 r. p.n.e. miasto to było doszczętnie zniszczone. Dopiero w 44 r. n.e. zostało ponownie odbudowane. W Koryncie urządzano igrzyska, które znacznie wpływały na rozwój miasta. Pobyt w Koryncie przypada na lata 51/52. Egzegeci twierdzą, że na ten czas przypada redakcja pierwszego listu do Tesaloniczan. Z Koryntu Paweł udaje się do Efezu w towarzystwie Pryscyli i Akwili (Żydzi, którzy zostali wysiedleni z Rzymu w 42 r.), w Kenchrach Paweł ostrzygł sobie głowę, bo złożył taki ślub. Z Efezu Paweł płynie do Cezarei, odwiedza Jerozolimę i udaje się do Antiochi. Tak kończy się II podróż misyjna [Dz 18, 18-22].

TRZECIA PODRÓŻ MISYJNA ŚW. PAWŁA

Opis III podróży misyjnej Apostoła Pawła znajdujemy w 19 rozdziale Dziejów Apostolskich. Datowana jest ona na lata 54-58. Drogą lądową Paweł przemierza Galację i Frygię aby umacniać Kościół. Na początku 54 r. przybywa do Efezu (stolica prowincji Azji). Wielu tamtejszych mieszkańców przyjmuje naukę. Wyrazem tego jest chociażby palenie ksiąg "Efezia gramata" (o kulcie bożków). W Efezie szczególnym kultem cieszyła się Artemida (bogini sił rozrodczych). Dzieje mówią o niejakim Demetriuszu, który prześladuje Pawła, gdyż jego działalność apostolska, zagrażała biznesowi Demetriusza, który wyrabiał posągi, figury Artemidy. Szacuje się, że Paweł podczas pobytu w Efezie napisał listy do Filipian, Filemona, do Galatów i 1 do Koryntian. Z Efezu Apostoł Narodów udaje się do Macedonii, odwiedza Grecję, ma zamiar dopłynąć do Syrii, ale na skutek spisku musi powracać do Macedonii. Wraca przez Troadę - gdzie wskrzesza chłopca, który spadł z trzeciego piętra, zmożony snem, gdy przysłuchiwał się mowie Pawła [Dz 20, 1-13]. Pod koniec trzeciej podróży Paweł pisze list do Rzymian. W drodze powrotnej dociera do Miletu, posyła po starszych z Efezu i wygłasza mowę pożegnalną. Zapowiada swoje prześladowanie i cierpienie. Potem odpływa do Tyru, a następnie do Cezarei [Dz 20,14-38].